Over mij
Hoi, ik ben Birgit
Ik groeide op tussen twee werelden, de Nederlandse en de Turkse.
Mijn moeder was medisch analiste en woonde altijd in Nederland. Mijn vader was PhD-geoloog en had in meerdere landen gewoond. Van hem heb ik het onrustige meegekregen. Dat zoeken naar mijn plek en dat verlangen om te ontdekken waar ik echt hoor.
Er werd van mij verwacht dat ik luisterde. Mijn best deed op school. Ging studeren. Meedeed zoals het hoorde.
Terwijl ik liever als een wildebras buiten speelde en gewoon mijn eigen energie volgde.
Grote delen van mijn jeugd waren gezellig. Maar in mijn tienertijd voelde ik steeds vaker dat ik mezelf moest inhouden. Ik paste me aan, want zo werd je gezien en gewaardeerd. Dacht ik.
Op mijn 21ste studeerde ik af aan de Hoge Hotelschool en ging ik vol voor succes, zekerheid en erkenning. Ik dacht dat dit was hoe het leven werkte. Al snel merkte ik dat het me weinig opleverde en vooral veel energie kostte.
Carrière maken
Na een kortstondige carrière in hotelmanagement stapte ik over naar recruitment. Ik werkte ongeveer tien jaar als recruiter in Amsterdam. Tussendoor nam ik een break. Ik was ongelukkig, onrustig en uitgeput. Dat bracht me naar Thailand, waar ik een Vipassana meditatieretraite deed. Daar kantelde er iets. De boel ging om.
Ik besloot opnieuw te gaan studeren in Barcelona. Dat jaar gaf me ruimte om afstand te nemen en opnieuw te voelen wat voor mij klopte. Daarna ging ik voor een Engelse firma werken in Londen. Samen met het team bereidde ik de opening van een nieuw kantoor in Amsterdam voor.
Na anderhalf jaar kwam ik terug naar Amsterdam. Het was hard werken en pionieren. Opnieuw presteren, bouwen, verantwoordelijkheid dragen. Ik was goed in wat ik deed. Mijn talent werd gezien. Ik kon voldoen aan verwachtingen, targets halen en leveren onder druk.
Toch bleef die onderstroom aanwezig. Draagt wat ik doe echt bij? Is dit waardevol? Waarom leek mijn waarde zo sterk verbonden aan wat ik presteerde? Ik schoof die vragen weg, maar ze bleven terugkomen.
Ik hield vol. Steeds weer. En leverde stukje bij beetje in. In een prestatiecultuur gaat dat bijna ongemerkt. Je laat je afleiden door status, targets en de buitenkant. Mijn eigen verlangens zette ik op pauze.
Ook in relaties liep het vast. Ik zocht verbinding, maar het hield geen stand. Achteraf snap ik waarom. Ik leefde een rol. Mensen zagen de buitenkant, niet wie ik werkelijk was.
Mijn keerpunt
Tot januari 2016 hield ik dit leven vol. Kort daarvoor had ik tijdens mijn performance appraisal grote plannen gemaakt met het director team. De volgende stappen lagen vast. Die plannen gingen niet door.
Nog geen vier weken later overleed mijn vader.
Hij was al negen jaar ziek, dus ergens zag ik het aankomen. En toch kwam het einde onverwacht. Het ging snel. Te snel. In die periode werd pijnlijk duidelijk hoe ik leefde. Ik woonde in Amsterdam en voelde me er eenzaam. Ik leefde voor mijn werk, zorgde slecht voor mezelf en liet mijn hoofd steeds winnen van mijn hart.
Na zijn overlijden hield ik het nog twee jaar vol. Ik verdiende goed en functioneerde naar buiten toe. Vanbinnen was ik intens verdrietig en volledig de weg kwijt. Ik ging door alsof rouw iets was dat je kon inplannen.
En de vragen die ik zo lang had genegeerd kwamen terug.
Is deze carrière echt belangrijk? Wil ik dit blijven volhouden? Waar doe ik het eigenlijk voor?
Ik begon de oppervlakkigheid te zien. Niet alleen in mijn werk, maar in het hele systeem waarin ik me had aangepast.
Ondertussen sprak ik dagelijks mensen over hun leven en loopbaan. Hun twijfels, wensen en ambities. Ik luisterde, stelde scherpe vragen en dacht mee. Daar was ik goed in. Maar mijn eigen leven voelde steeds leger. Mijn werk miste betekenis. Mijn dagen misten bezieling.
Er was geen houden meer aan. Wat ik jarenlang had gedragen op discipline en wilskracht begon af te brokkelen. Niet omdat ik het niet aankon, maar omdat het niet meer klopte.
Loslaten en veranderen
Na die periode kon ik niet anders dan onderzoeken of het ook anders kon. Niet oppervlakkig, maar echt. Ik dook in boeken, verdiepte me in andere manieren van werken en leven, en zocht naar iets wat meer klopte dan alleen presteren en volhouden.
In 2012 had ik al een tien dagen durende Vipassana stilte retraite gedaan. Toen nog half, half. Ik begreep de waarde, maar leefde het niet consequent. Na het overlijden van mijn vader veranderde dat. Meditatie werd geen tool meer, maar een anker. Elke ochtend en avond. Om mijn hoofd tot rust te brengen en mezelf weer te voelen.
Wat eerst voelde als twijfel, werd steeds vaker een helder weten dat dit niet het leven was dat bij mij paste. En eerlijk is eerlijk: ik was bang. Veranderen voelde onveilig. Stoppen met wat ik kende, met een carrière die zekerheid gaf, met een leven dat van buitenaf logisch leek.
Wat als dit niet goed komt?
Wat als ik alles opgeef en het mislukt?
Die vragen waren er elke dag. En toch wist ik diep vanbinnen: zo doorgaan is geen optie. Ik hield dit niet langer vol. Dus begon ik los te laten. Eerst voorzichtig. Soms zelfs stiekem. Ik zocht ruimte, vrijheid, financiële speelruimte en vertrouwen om te onderzoeken wat wél klopte.
Begin 2018 nam ik mijn eerste grote, zichtbare stap. Ik ging op sabbatical. Niet omdat ik alles al wist, maar omdat ik ruimte nodig had om te voelen. Het was geen eindpunt, maar een tussenstap.
Tijdens die periode vervulde ik twee dromen die ik al tien jaar had uitgesteld. Alleen backpacken in Australië. En mijn brevet halen als duikinstructeur.
Jarenlang had ik mijn carrière voorrang gegeven en mijn eigen verlangens geparkeerd. Op dat moment maakte ik een andere afspraak met mezelf. Ik kom vanaf nu op nummer één. Niet egoïstisch, maar eerlijk. Want zonder mezelf raak ik alles kwijt.
I got to break free!
Terug in Amsterdam wist ik het meteen. Mijn oude baan in recruitment paste niet meer.
Ik probeerde het nog vol te houden. Maar elke ochtend werd ik wakker met hetzelfde liedje in mijn hoofd. Break Free van Queen. Dag en nacht, alsof iemand de repeat-knop had ingedrukt.
De reis had iets losgemaakt. Alleen reizen, in het moment leven, alles zelf beslissen. Dat gaf me iets terug wat ik jaren kwijt was.
Een weten dat ik het kon.
Na twee maanden nam ik afscheid. De week erna vertrok ik naar Rhodos om als duikinstructeur te werken.
Daar bouwde ik mijn leven opnieuw op. Zonder verwachtingen van buitenaf, zonder constant in mijn hoofd te zitten. Onder water is er sowieso weinig ruimte om te piekeren.
En nu?
Mijn weg is mijn weg geweest. Soms hobbelig, soms hard werken. Maar alles bij elkaar heeft het me hier gebracht. Ik woon nu 4 jaar in Vlaams Limburg, in België en heb net besloten (Augustus 2026) om terug te gaan naar Rhodos en nu voorgoed per oktober.
Onderweg op mijn pad de afgelopen 6,5 jaren, kwam ik Human Design tegen en dat heeft me nooit meer losgelaten. Het gaf me eindelijk taal voor waarom ik jarenlang deed wat niet bij me paste. Noem het een passie. Mijn omgeving noemt het inmiddels een obsessie, net als het duiken.
En het is precies wat ik nu inzet voor anderen. Vrouwen helpen die weten dat er meer in zit. Die iets te geven hebben aan de wereld en dat nog niet kwijt kunnen.
Dat is mijn levensmissie, en het is waarom ik zo graag werk met vrouwen met een missie. Die drive is er elke dag. No matter what.
En jouw verhaal? Dat is net als die van mij nog lang niet af.
To be continued…. from Greece 🇬🇷
Mijn missie
Met Birgit Selma combineer ik mijn ervaring in het bedrijfsleven als finance recruiter met de lessen die ik leerde nadat ik mijn corporate baan achter me liet. Daarbij gebruik ik mijn kennis en passie voor Human Design in alles wat ik doe, zakelijk én privé.
Met deze drie componenten begeleid ik vrouwen met een missie naar een carrière en levenspad waarin ze écht zichzelf kunnen zijn en hun natuurlijke talenten maximaal kunnen inzetten én zich weer gelukkig voelen.
Sterke punten vanuit Human Design
Als Manifesting Generator 5/1 met sacrale autoriteit is het mijn talent om praktisch problemen op te lossen én tegelijkertijd de diepte in te gaan. Mensen komen van nature bij me met hun hulpvraag en ik geniet ervan ze te helpen hun eigen pad helder te krijgen en te volgen.
Elke vrouw die ik begeleid verdient het om met volle energie en zelfvertrouwen keuzes te maken die écht bij haar passen. Als jij voelt dat het tijd is om je eigen pad te verkennen en helder te krijgen wat jou écht energie geeft, neem dan gerust contact met me op.